بودن‌هایی به ارزشمندی گنج

رابطه‌های انسانی‌مان یکی از مهم‌ترین دارایی‌‌هایمان است. نمی‌دانم تاثیر کرونا و قرنطینه است یا شرایط اجتماعی و اقتصادی که مردم را بیش از پیش به خودشان و پیش‌برد زندگی‌هایشان مشغول کرده و سرشان توی لاک خودشان است و آن انس و الفت قبل کمتر شده است. شاید هم روند جهان دارد به این سو رفته و ما را هم به دنبال خودش می‌کشاند.

بدون داشتن دوستان ارزشمند، بی‌شک بخش بزرگی از قلب و مغزمان خالی می‌ماند. دوستی پویا است. دوستان چند سال پیش‌مان می‌توانند تبدیل به غریبه‌های امروز شوند. وقتی سه سال پیش، زینب از ایران رفت، من تمام مسیر خانه را گریه کردم. حتی احساس تب هم کردم. اما ارتباط فعلی‌مان در حد یک سلام خوبی است. دیگر نمی‌توانیم مثل آن ده سال قبل، یکدیگر را شریک جزئیات خوب و بد روزها و زندگی‌مان کنیم و حرف بزنیم و به هم گوش کنیم.

اما دوستی‌های جدیدی نیز می‌تواند شکل بگیرد و تاثیر عمیقی بر ما بگذارد. فکر نکنم آن دو ساعتی را که جلویم نشست و به حرف‌های نصف و نیمه‌ام که با اشک و آب بینی‌ام همراه بودند گوش داد را هیچ وقت از یاد ببرم. تجربهٔ این دو ساعت و حس کردن خلوص نیتی که پشت آن بود، یکی از بهترین تجربه‌هایی است که داشته‌ام. از دوستی‌های جدید دیگر، دریافت پیامی بود که گفت مرا از فلان دیدار می‌شناسد و از من خوشش آمده(چون خانم بود صریح گفت) و شماره‌ام را پیدا کرده است(ایشان نفر چهارم و دقیقه‌نودی آن دیداری است که در آن آبمیوه‌ام را نخوردم و ماسکم را در نیاوردم. فکر کنم آبمیوه نخوردن حرکت تاثیرگذاری است. اگر می‌خواهید توی جمعی تاثیرگذار باشید یک مدت توی جمع، آبمیوه‌تان را نخورید تا ببینیم خدا چه می‌خواهد.)

همهٔ آدم‌ها از ما خوش‌شان نخواهد آمد، ولی قرار گرفتن در موقعیت‌های جدید و خود واقعی‌مان بودن به ما این فرصت را می‌دهد تا افراد هم‌سو با خودمان را پیدا کنیم و بر پایه آن، دوستی‌های مفیدی بسازیم، بازخورد بدهیم و بازخورد بگیریم. باید تمرکزمان را روی ایجاد و پرورش روابط خوب و مفیدمان بگذاریم نه ماندن در روابط رو به زوالی که باید به زور خودمان را در آنها جای دهیم.

دیده شدن حس خیلی خوبی است، ولی همیشه اتفاق نمی‌افتد. من در کنار این تجربه‌هایی که نوشتم، تجربه‌ نادیده‌گرفته‌شدن یا احساس به‌چشم‌نیامدن هم دارم انگار که نامرئی هستم و مرا نمی‌بینند. ولی من در هیچ کدام‌شان زمین‌گیر نشدم. مهم داشتن افرادی است که می‌توانیم افکار و احساس‌مان را باهاشان در میان بگذاریم و شنوای آنها نیز باشیم. داشتن افرادی که بودن‌شان گنج است. البته که باید روی خودمان نیز کار کنیم تا یکی از آنها باشیم.

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *