حواس‌پرتی‌های کوچک خطرناک‌ترند!

تا حالا چند دفترچه به نیت برنامه‌ریزی روزانه و نوشتن کارهایم خریده‌ام که از دو سه صفحهٔ جلوتر نرفته‌ام و بعضی از شعرها یا فکرهای یهویی‌ام را در آنها می‌نویسم.برنامه‌ریزی‌ روزانه چندان مرتبی ندارم و هر چه به پایان مهلت کاری نزدیک‌تر می‌شوم، در انجاش مصمم‌تر می‌شوم. نظم در انجام کارهایم را خیلی دوست دارم، اما تجربه‌ٔ زیادی ازش ندارم. نمی‌دانم چه شکلی است! چون تا حالا بیشتر کارهایم را از روی اشتیاق و انگیزه و فوریت انجام داده‌ام. اینها محرک من هستند.

اینطوری‌ام که وقتی کارهای بیشتری دارم، کارایی‌ام بیشتر است. در خلوتی کار خوابم می‌گیرد و کم‌حوصله می‌شوم. اگر پنج تا کار روی سرم ریخته باشد، سه تایش را حتما انجام می‌دهم و کمترین زمین تلف‌شده را دارم. اما اگر سه کار برای انجام باشد، دوتایش را با بی‌حوصلگی انجام می‌دهم و کلی هم وقت تلف‌شده دارم. این یک شناخت نسبی من از خودم.

چند روز پیش، نگاهم به یک‌ دسته برگهٔ افتاد که از دفترهای مصرف شده کنده بودم تا هدر نروند و برای یادداشتی چیزی استفاده کنم. حسِ نوشتن سه چهار تا کار اصلی‌ که باید آن روز انجام می‌دادم به سراغم آمد. تیتروار نوشتم‌شان و شماره هم زدم. فردایش دوباره رفتم سراغ‌شان و جلوی هر کدام‌شان نوشتم که انجام شد یا نه. اگر نه، چرا نه؟ هنوز دارم ادامه‌اش می‌دهم. در هر صفحه، دو روزم جا می‌گیرد. آسان گرفته‌ام و خودم را دعوا نمی‌کنم. فقط می‌خواهم در حد چند خط، از کارهای کلی هر روزم و انجام شدن یا نشدن‌شان و علتش آگاه شوم. به تداومش امید بسته‌ام.

مهم‌ترین نکته‌ای که این چند روز متوجهش شده‌ام این است که حواس‌پرتی‌های کوچک خیلی خطرناک‌اند. وقتی به صورت جدی مشغول کار هستید و به سرتان زد که بروید یک لیوان آب بخورید، خودتان را در آینه ببینید، گوشی‌تان را چک کنید، به هر دلیلی از جایتان حتی بلند شوید یا از اتاق بیرون بروید، بدانید که اندازه یک اقیانوس بین شما و کارتان فاصله خواهد افتاد.

-می‌روید یک لیوان آب بخورید، مادرتان سؤالی می‌پرسد جواب می‌دهی، حرف حرف می‌آورد و می‌افتی به حرف زدن و …

-می‌روید جلوی آینه، محوِ خودتان می‌شوید(!) و دیگر بیا و جمع‌اش کن.

-گوشی‌تان را یکبار چک می‌کنید و بقیه‌اش همان که همه‌مان می‌دانیم.

-بلند می‌شوید در اتاق قدم بزنید، نگاه‌تان به بالش می‌افتد و درجا می‌خوابید.

-از اتاق بیرون بروید، از برنامه تلویزیونی گرفته تا ترک دیوار هم به نظرتان جالب می‌آید و درگیرشان می‌شوید و …

اینگونه می‌شود که کارهایمان به سرمقصد منزول نمی‌رسند. قبل از هر گونه وقفه‌ای باید کارمان را به حد خوبی برسانیم و بعد به خودمان اجازه وقفه بدهیم. اینگونه عملکرد بهتری خواهیم داشت و راضی‌تر خواهیم بود.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *