سایبان آرامش ما، ماییم

هنوز به پارک می‌روم. البته نه هر روز. ولی روزهایی که می‌روم، از همان قبلش که کارهایم را جمع‌وجور می‌کنم یک‌جور اشتیاق برایش دارم. مسیرم را دورتر کرده‌ام و به پارک دورتری می‌روم. آب، مشخصه اصلی این پارک جدید است. در سرتاسر مسیر پیاده‌روی یک جوی آب کوچکی است که همراهی‌ات می‌کند. البته آب لوله‌کشی است و به جایی نمی‌ریزد؛ مسیرش که تمام شد به منبع باز می‌گردد تا افراد بعدی را همراهی کند. پیاده‌روی با پس‌زمینه صدایِ آب جاری.

بعد از کمی پیاده‌روی، می‌روم تا کمی بنشینم و آدم‌ها را نگاه کنم. طرف دیگر پارک یک دیواره سنگی درست کرده‌اند که آب از جای جایِ آن جاری می‌شود و به حوض روبرویش می‌ریزد. روی یکی از صندلی‌ها می‌نشینم. فقط صدای شُرشُر آب می‌آید. از صدای هر فکری توی سرم بلندتر است. خیلی وقت است صدای آب را نشنیده‌ام. می‌گذارم گوش‌هایم غرق صدای آب شوند. به چشم‌هایم هم می‌گویم محو دوردست‌ها شو. آسمان آبی بالا را ببین. تهِ تهِ تهِ پارک را ببین. طفلی‌ها توی خانه خیلی به دیدن بیشتر از چند وجب فاصله عادت ندارند.

از صدای آب و سکوت و نگاه کردن به دوردست‌ها که کمی سیر شدم، متوجه زنانی می‌شوم که دارند دوتایی یا سه‌تایی پیاده‌روی تندی می‌کنند. سخت هم مشغول صحبت‌اند. امان از حرف‌های تمام‌نشدنی. دخترها و پسرها را می‌بینم. باز هم امان از حرف‌های تمام‌نشدنی. بلند می‌شوم و مسیر آب را می‌گیرم و به سر پارک می‌رسم.

توی راه به این فکر می‌کنم که تا کی به پارک می‌آیم؟ تا کی اشتیاقم برای آمدن به پارک را حفظ می‌کنم؟ البته من چیزی را حفظ نمی‌کنم، خودش وجود دارد. اگر برایم یکنواخت شد چه؟ جزو کارهای نیمه کاره‌ام نرود؟ پاسخی ندارم. می‌دانم که اشتیاق اولیه‌مان زیاد دوام نمی‌آورد و بیشترشان زیر کارها و دغدغه‌های روزمره‌مان دفن می‌شوند. ولی اندک کارهایی برای آدم باقی می‌ماند که از زیر سنگ هم شده، برایش وقت پیدا می‌کند تا انجامش دهد. اینها همان کارهایی هستند که بیشترین تاثیر را روی آرامش و سبکی روح‌مان دارند. دیگر رسیدم به خانه. امان از حرف‌های تمام‌نشدنی!

پی‌نوشت: عنوان این نوشته را از یکی از شعرهای سهراب سپهری گرفته‌ام.

 

2 thoughts on “سایبان آرامش ما، ماییم

  1. زهرا در حین خوندن این متن، این جمله که “نوشتنت چقدر خوب شده” از ذهنم گذشت..
    البته
    بهتره بگم نوشتنت چقدر “خوب‌تر” شده،
    چون خوب که بود!
    طوری که دلِ منم خواست : (

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *