ضیافتی به نام نوشتن و به صرف نوبرانه‌های بهاری

Thought-provoking یک صفت است، به معنای تفکربرانگیز، چالش‌برانگیز، تأمل‌برانگیز و …. thought یعنی فکر و provoking هم یعنی تحریک کننده، برانگیزاننده و حتی خشمگین کننده.  مثلا می‌گویند یک فیلم تفکربرانگیز؛ a thought-provoking film. فیلمی که تو را به فکر انداخته. فکرهای قبلی‌ و ساکن‌ات را تحریک کرده، به چالش کشیده. باعث شده فکرهایت هم بخورند.

درست مثل نوشتن. یک نوشته، مقاله یا کتاب هم می‌تواند thought-provoking باشد. ولی منظورم فعل نوشتن و قلم به دست گرفتن است. شروع به نوشتن می‌کنی، فکرهایت مثل آدم فضایی‌هایی که از جاذبه زمین فاصله می‌گیرند و معلق می‌شوند، از ته تهای ذهنت کنده شده و به سوی صفحه حرکت می‌کنند. جریان یافتن کلمات و جملات در زیر پوستت را می‌توانی حس کنی. می‌نویسی و جریان یافتن فکرهایت بر روی صفحه خون تازه‌ای به رگ‌هایت می‌دواند. اینگونه است که هیچ کس از نوشتن خسته نمی‌شود.

خب، بلاخره نوشتن‌ات بر روی صفحه تمام می‌شود. اما کلمات هنوز در درونت جریان دارند. فکرهایت تازه هم خورده‌اند و هنوز وقت هست برای نوشیدن و سرمست‌شدن. درون خودت فکر می‌کنی، به چالش می‌کشی و به نتایج تازه‌ای می‌رسی. و رسیدن به این نتایج تازه، طعم نوبرانه‌های بهاری در میانه زمستان را می‌دهد. نوبرانه‌ها سرمستت می‌کنند، ولی نمی‌توانی طعمش را به دیگران بچشانی. چه فایده وقتی ندانند که چه مسیری را آمده‌ای تا به این نوبرانه‌ها برسی؟

نوشتن، دعوت کردن خودت به ضیافتی به صرف تامل و تفکر است. thought-provoking اتفاقی است که نوشتن در درونت می‌اندازد و تو، آن را با خودت حمل می‌کنی.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *