ما مثل گِل سفالگری هستیم…

– ما مثل گل سفالگری‌ای هستیم که اینقدر در دستان زندگی کج و کوله میشیم تا در نهایت شکل درست خودمون رو بگیریم.

– سخاوت هر کسی رو از روی کلماتی که با شما به اشتراک میذاره اندازه بگیرید. فقط بدگویی‌ها، گله و شکایت‌ها و طلبکاری‌هاش رو میاره پیش‌تون، یا حرف‌های شنیدنی‌تری هم داره؟

– پریشانی این سلسله را آخر نیست.

– خرم و در گلشنم.

– انصاف نیست جفاست.

– گل ریحون، بوته‌ی یاسم.

– ما آدما رو ذهنی می‌شناسیم یا عینی؟

– روزم رو با میز و سر و وضع مرتب شروع می‌کنم، ولی همینجوری به پایان نمی‌برم.

پی‌نوشت: از میان یادداشت‌هایم. داشتم دفترچه یادداشتم را ورق می‌زدم.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *