نوشتن، عمومی‌ترین کار شخصی است

-خوشحالی‌ها و امیدواری‌هامون تناسبی با دنیای به این بزرگی و مصائبش نداره. باید دنیامون رو محدودتر کنیم و اضافی‌ها رو بذاریم کنار تا اون خوشحالی‌ها و امیدواری‌هامون وسط اونها گم نشه.

-با نوشتن فهمیدم کلی حرف برای زدن داریم. دربارهٔ هر چیزی می‌تونیم نگاه‌مون رو با هم درمیون بذاریم. چه هم‌صحبتی داشته باشیم، چه نداشته باشیم این صدق می‌کنه. نوشتن خودش یه هم‌صحبته.

-در عشق چیز زیادی نداریم که تقدیم کنیم. در نوشتن هم. ارزشمندترین چیز آن تلاش‌مان برای تقدیم کردن چیزی درخور است، تا خودِ آن چیز درخور.

-نوشتن، عمومی‌ترین کار شخصی است.

-من به تصمیم‌ام در انتخاب لحظه‌ای بین روشن کردن نت و خوندن کتاب بیشتر امیدوارم تا برنامه‌های بزرگی که برای زندگیم دارم.

پی‌نوشت: از یادداشت‌هایی که داخل گوشی‌ام نوشته‌ام.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *