انگیزه‌هایمان را از نو تنظیم کنیم

برای کاری که قرار بود بروم و تحویلش بگیرم زنگ زدم. گفت آماده نشده است و وقتی آماده شد خودم برایت می‌آورم. گفتم مسیرت دور می‌شود، خودم می‌آیم. گفت نه، اتفاقا خیلی هم خوشحال می‌شوم انگیزه‌ای برای پیاده‌روی‌ام می‌شوی. فقط محوِ این رفتار و افکارش شدم. کلی نفر هم هستند…

ابزاری برای هرس کردن حواس‌پرتی‌ها

امروز تا حد خوبی به بلوک‌بندی زمانی‌ام پایبند بودم. بسته به کاری که انجام می‌دهم، سعی می‌کنم ییست دقیقه نیم ساعت سراغ هیچ کاری جز آن نروم. حتی فکرهای مختلفم هم وقتی می‌دیدند چقدر سرگرم هستم، دیگر جلوتر نمی‌آمدند و از همانجا بر می‌گشتند. حتی دادن یک پاسخ و گفتگوی…

چرا دست تصمیم‌هایمان را بعد از گرفتن رها می‌کنیم؟

در طی همین یک ماه گذشته، دست دو تصمیم را گرفتم و در همین‌جا هم ثبت‌شان کردم. یکی‌شان بلوک‌بندی زمانم بود و دیگری شروع کردن به حفظ شعرهای حافظ. از گرفتن این تصمیم‌ها بسی خوشحال بودم و امیدوارم می‌کردند. فکر می‌کردم دیگر با اینها به همه چیز می‌رسم. روز اول…

رفتن‌ها به ما می‌آموزند…

در اولین رفتن، به آرامی درون خودم خزیدم. در دومین‌ رفتن، با نگاهی غم‌بار بدرقه‌شان کردیم. در سومین رفتن، تمام خیابان را با پیشانی داغ تا رسیدن به خانه گریه کردم. در چهارمین رفتن، راه رفتن‌هایش را فقط نگاه کردم. در پنجمین رفتن، سعی کردم با خبر رفتن‌شان مثل یک…

حقایقی که عینک‌ها به ما می‌گویند

تا جایی که من دیده‌ام، افرادی که به تازگی عینک می‌زنند، اوایلش آن را مرتب نمی‌زنند. احساس می‌کنند بهشان نمی‌آید، بقیه بدجوری نگاه‌شان می‌کند یا اصلا فراموشش می‌کنند. من که عینکم را گرفتم هم این فکرها در سرم بود. اما دشوارترین چیز این بود که از جلوی آینه رد می‌شدم…

دنیا از نگاه کودکان چگونه است؟

پسرک، ماشین ماشین گویان عرض کوچه را با قدم‌های کوچک‌ش که تعادل چندانی هم نداشتند، طی کرد و خودش را به مادرش رساند. احتمالا دومین آفتاب تابستانه‌ٔ عمرش را تجربه می‌کرد که بر پوست سفیدش می‌نشست. شاید ماشین را برایش هیولایی تصویر کرده‌اند که با سرعت به سمتش حمله‌ور می‌شود…

رنج ادامه دادن ما را به گنج می‌رساند

چند وقت پیش می‌خواستم متنی را بنویسم که خیلی از آن طفره می‌رفتم. چند باری تایپ کرده بودم و بعدش پاک‌شان کرده بودم. به جز تلویزیون چیز دیگری نمانده بود که خودم را با آن سرگرم کنم. عصر جدید داشت پخش می‌شد. دختری آمده بود و هنرش در نقاشی‌ با…

و سخن با زینت گوی دم‌ بریده مگوی

یک: قبل‌ترها نمی‌دانم به چه دلیلی «که» را «ک» و «به» را «ب» می‌نوشتم. اما به محض اینکه سر عقل آمدم، شکل درست‌شان را نوشتم. حتی فاصله و نیم‌فاصله را هم تا حدامکان رعایت می‌کنم. اصلا اینها بخشی از اعتماد به‌ نفسم را تشکیل می‌دهند. وقت‌هایی هم که می‌خواهم پیامی…

نوشتن رویشی ناگزیر است…

در گوشه و کنار دفتر و کتاب‌ و برگه‌هایم، تک و توک جمله یا بیت شعری یافت می‌شود. هر چیز زیبایی را که خوانده یا شنیده‌ام را نوشته‌ام. برخی‌هایشان هم از خودم هستند که یکباره از ذهنم خطور کرده‌اند. بعد از گذشت مدتی، خواندن این جملات جریانی از خوشی و…

رفتارهای برجسته در دوران کرونا برای من

امروز یکی از پسربچه‌ها می‌گفت «از وقتی سر کلاس ماسک می‌زنیم، هنگام استرس نمی‌توانم ناخن‌هایم را بجوم.» یک لحظه ماندم به استرس داشتن‌ این بچه فکر کنم، به این عادت‌هایی که کرونا به ما تحمیل کرده است فکر کنم یا به خودم فکر کنم که مراقب باشم به بچه‌ها استرس…
1 2 3 24